ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੋ ਜੋ ਹੁਣ ਤਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਾਰ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ। ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੈਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਚਤਮ ਸਾਂਖਯ-ਯੋਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੈਰਾਜਾ, ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਉਹ ਪੂਰਵਜ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਾਨਸ ਪੁਤਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹੈ। ਮੈਨਾਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਕ੍ਰੌਂਚਾ ਹੈ। ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਮਾਸ਼ਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਅਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਕਵ੍ਯਵਾਡ ਅਤੇ ਅਨਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਖ੍ਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਭੋਗ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਜਨਮ-ਸਮਰਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦਮ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ— ਉਹ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਅਤੇ ਮਹਾਲਯਾ 'ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਸ਼ੁਭ ਮਹਾਕਾਲਵਨ 'ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਫਿਰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਨਮ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਭੋਗ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਗਰਭਪਾਤ 'ਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ 'ਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇ ਗਏ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਜਾਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੌਰਵ, ਅੰਧਤਮਿਸ਼ਰਾ, ਅਤੇ ਕਾਲਾਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਮਨ ਕੀਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਯਾਨਕ ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨ ਅਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕੀਤਾ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪਾਣੀ 'ਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਜਣਮ ਦੌਰਾਨ ਮਰੀਆਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ, ਸੂਰ, ਕੀੜੇ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਹਥਿਆਰ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੋੜੇ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਛਿਪੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਚੁੜੈਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਸ 'ਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਹੋਈ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਉਧਾਰ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।