ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਗੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਸੀ।” ਫਿਰ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, “ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਹਾਂ। ਚਾਇਆ ਵਲੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਕੇ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਸਭ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲ ਕੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਰ ਲਵੋ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਇਹ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, “ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਇਹ ਜਲਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ, ਕਸ਼ਾਤਾ ਸੰਗਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸਿਰਫ਼ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਉਥੇ, ਚਾਇਆ ਨੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਯੁਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਭਾਗ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਗ, ਚਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਭਰੂ, ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਯਨ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਧੀਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਮਾਰੁਤੀ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿਚ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਯਵਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।