ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚਾਇਆ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਯਮ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵੀ ਉਥੇ ਜਨਮੀਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ, ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਚਾਇਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੈਵਸਵਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਚਾਇਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਗੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭਾਵਸੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਦ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਤੁਰੰਤ ਲੰਗੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, "ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਚਾਇਆ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤਵਸ਼ਟਰ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।" ਜਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਵੀ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ, ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।" ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਣਕ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਹ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਇਹ ਲੈ ਲਵੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ, ਖ਼ਾਤਾ-ਸੰਗਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਸਿਰਫ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਉੱਥੇ ਚਾਇਆ ਨੇ ਜੁੜਵਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਯੁਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਕismet, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿੰਗ, ਬਭਰੂ, ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਯਨ ਹਨ।