ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਅਤੇ ਖਸ਼ਾਤਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਜੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਹਾਵਣੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਂਧਾਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦਰਿਆ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਦ੍ਰਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਏ ਅਤੇ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਧੂੜ ਸਾਫ਼ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ," ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਤਦ ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਯਮ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ। "ਇਹ ਜੋੜਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ," ਕਿਹਾ ਗਿਆ। "ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਨ ਰਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ, ਚਾਇਆ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਪੈਰੋਂ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਗੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ।' ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ। ਇਸ ਅਜੀਬ ਕਥਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਣ। ਉਹ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਜੀ। ਚਾਇਆ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੁਰੰਤ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸ਼ਰਧਾ ਵਿਖਾਈ। "ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ।" ਜਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਰਵੀ (ਸੂਰਜ) ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਰੋ।" ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਤੀ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ; ਇਹ ਜਲਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।