ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿਮਲੋਦਾ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਾਂਝ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਾਂ-ਬਗਲੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਰਗੇ ਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਇਥੇ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਵਿਮਲੋਦਾ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਪਚਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ — ਚਾਹੇ ਜੜਤ ਜਾਂ ਚਲਤ — ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ — ਰੇਵਾ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਸ਼ਾਤਾ — ਇਕ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਸਨ। ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਲ 'ਰੁਦ੍ਰਸਰ' ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਧੂੜ ਸਾਫ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਸੰਤ Sanatkumāra ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਵਸਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ (ਸੂਰਜ) ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਯਮ — ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ — ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ — ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਨੇ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਭੇਖ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ, ਚਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਲੂਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੂਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭੇਖ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਤੁਰੰਤ ਢਹਿ ਪਏ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤ੍ਵਸਟ੍ਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਚਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਵਸਟ੍ਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਵਸਟ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਵਿਮਲੋਦਾ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ-ਸੂਰਜ-ਚਾਇਆ ਦੇ ਪਰਸੰਗ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।