ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ 'ਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਗਲ ਬੰਨ ਕੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਕਸ਼ਟ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਵੀ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਗੰਦਗੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਬਚੀ-ਸੜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਢਹੇ ਹੋਏ ਕੂਆਂ, ਟੈਂਕੀਆਂ, ਸੁੱਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਥਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਸੋਹਣਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਪੋਖਰ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ, ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ "ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇਸ਼" — ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ — ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ "ਸ਼ਿਪਰਾ" ਦੇ ਤੀਰਥ, ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਨੀਲਾ ਗੰਗਾ ਕਦੋਂ ਸ਼ਿਪਰਾ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਮਿਲੀ?" ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੀਲਾ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਗੰਗਾ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਮੰਦੀ ਕਰਤੂਤ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਧਾਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਆ ਗਿਆ ਹੈ — ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਰਸਤੇ, ਮੈਂ ਜਿਸ ਦੇਹ 'ਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਕਾਲਵਨ ਵਿਚ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਖੜਾ ਹੈ।