ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੌਂਦੇ ਸੀਨੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨਦੀ ਨੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ, ਇਹ ਨਦੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਕਾਲਾ ਅਰਨੀ ਵਿਚ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਖੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਕਾਲਾ ਅਰਨੀ ਵਿਚ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਨਾਸ਼ ਵਾਰਾਹਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਮਹਾਕਾਲਾ ਅਰਨੀ ਇੱਕ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਰਾਜ਼ੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗਿਆ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਝੀਲ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਦੇ ਉੱਚੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮਹਾਕਾਲਾ ਅਰਨੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਚ ਆਏ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਥੇ, ਵਾਰਾਹਾ ਨੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਲੋਕ ਸਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਾਲਪਿਕ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਆਸਾ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸਾ, ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੋਟੀ ਇਥੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਪੋਖਰ (pond) ਜਰੂਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਚ ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਵੈਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ਲੋਕ, ਗੀਤ, ਅਤੇ ਅੱਖਰ—ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ—ਕਾਲਾ, ਕਾਸ਼ਠਾ, ਮੁਹੂਰਤਾ, ਲਵਾ, ਤ੍ਰੁਤੀ, ਪਾਲਾ, ਘਾਟੀ—ਸਾਲ ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਵੀ—ਇਸ ਪੋਖਰ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਕਾਲ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਖਵੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਵਿਆਸਾ, ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਕਲਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੋਖਰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਕੋਕਿਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੋਖਰ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ "ਸੁੰਦਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਧੀਕ ਪਖਵਾਡਾ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਪਖਵਾਡਾ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ "ਸੁੰਦਰ ਪੋਖਰ" 'ਤੇ ਵੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ, ਤੇ ਪਤੰਗੇ, ਜੋ ਇਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਥੇ ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ...