ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਹਵਾਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਸਹੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਵਰਾਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਨਦੀ ਜਨਮੀ। ਇਹ ਨਦੀ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਤਾਬਕ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਚੱਲਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਨਦੀ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਭਾਰੇ ਸਤਨ ਸਨ, ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਦੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਮਕ ਮੋਹਕ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮੇਰੇ (ਵਰਾਹ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗਯਾ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਵਰਾਹ ਨੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਤਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜਗਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਇਹ ਹੰਸਾਂ, ਜਲਪੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ਲੋਕ, ਗੀਤ, ਅੱਖਰ—ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਕਾਲਾ, ਕਾਸ਼ਠਾ, ਮੁਹੂਰਤ, ਲਵ, ਤ੍ਰੁਟੀ, ਪਲਾ, ਘੜੀ—ਸਾਲ ਤੇ ਯੁੱਗ ਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।