ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘਾਟ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਨਾ ਤਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਪੁਕਾਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਕਪਟੀ ਲੋਕ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆ ਗਏ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਧ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਆਈ। ਪੂਰੀ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੂਅਰ (ਵਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਯਜਨ ਸਥੰਭ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬੀਜ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਯਜਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਯਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਯਜਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਉਸ ਦੀ ਝੀਲ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਈ ਜੰਗਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੁਭਾਗੇ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਰਾਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਮਰ ਦਰਿਆ ਜੰਮੀ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਤਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹਨਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਵੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨਦੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗਯਾ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵਰਾਹ ਨੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।