ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਦੀਵੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਅਾਸਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖਸ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਰਾਖਸੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ, ਤਾਮਸੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਯੰਕਰ ਰਾਖਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸਵਧਾ-ਮੰਤ੍ਰ, ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਅਤੇ ਸਵਾਹਾ-ਹਵਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਪਟੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੁ-ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਯਜਨ-ਸਥੰਭ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੀਜ, ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯਜਨ-ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹਵਨ-ਅਰਪਣ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ-ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਉਸ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁੱਖ ਯਜਨ-ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਸ਼ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕ, ਸੂਰ-ਰੂਪ (ਵਰਾਹ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਦੰਦ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਸੁਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਟੜਿਆਂ 'ਚ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ 'ਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰ-ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਦੀ-ਨਦੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਦੀ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪ੍ਰਚੂਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਦੀ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਨ ਭਾਰੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਸਮੇਤ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।” ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ-ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।