ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬੁਲਾਇਆ: “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ!” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਦਵਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ—ਸਨਕ, ਸਨੰਦਨ, ਸਨਾਤਨ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ—ਜੋ ਸੁਭਾਗੇ ਸਨ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਲਝਨ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸੁੰਘੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: “ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?” ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਚਾਰ ਭਾਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ, ਆਏ, ਪਰ ਦਵਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਪਲ ਤੋਂ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਉਹ ਦੋ ਸੇਵਕ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਤਪस्या, ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਲਿਨਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਤਮਸੀਕ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕੂੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ—ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਡਰ ਹੈ—ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਖੋਹ ਲਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ। ਸਵਧਾ, ਵਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਵਾਹਾ—ਯੱਗ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਆਹਵਾਨ—ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕਾਂਡੀਆਂ ਉਠੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਘਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਸੂਅਰ (ਵਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਯੱਗ ਦਾ ਪਾਸਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬੀਜ, ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਯੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਯੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਯੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਯੱਗ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸਨ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਉਸ ਦੀ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਯੱਗ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ। ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਈ ਵਾਰ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲੜਾਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਾਂਦ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਦੰਦ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮੰਗਲਮਈ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ। ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਨੈਸਰਗਿਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸੂਅਰ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਦੀ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹੀ।