ਇਕ ਵਾਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ: "ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਲਿਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ—ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਅਦੇਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਘਰ-ਘਰ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਪਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਭਿਕਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਪਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੋ। ਤਦ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁਬਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਕ ਦਿਵਯ ਵਚਨ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਸੱਪ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਪਤਨੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ—ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਕਾਲਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਵੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਸੀ। ਉਥੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਸੂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤ—ਸਭ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਭਗਤ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਬੈਠੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਯਾਤਰੀ, ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਗ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਮਈ ਨਦੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਸਭ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੱਪ, ਵੈਦਿਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਅਮਰ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਨਾਜ, ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਚਿਰਾਗ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਜਟਾਂ ਦੇ ਮਕੁਟ ਵਾਲੇ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੇ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਦਿਵਯ ਹਾਸੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਰੋਤ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਦਯਾਲੁ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰੂਪ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਵृषਧਵਜ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਿਕਸ਼ਾ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਭੋਗਵਤੀ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਘਰ ਭਟਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਕਾਲਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ—ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ।