ਦਮਨ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੰਜਾਹਵੀ ਅਧਿਆਇ, "ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ," ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤਭਵਾ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਭিক্ষਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦੇ, "ਭिक्षਾ ਦੋ," ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ-ਘਰ ਫਿਰੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਤੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਇਕੱਤੀ ਪਾਤਰ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਉਠ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਇੱਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ?" ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਇਹ ਮਹਾ-ਅਪਰਾਧ ਬਾਰੇ ਸੰਦਿਹ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ। "ਕਿਸ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਵਧੀਆ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਇਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਪਰੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੰਭੂ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ-ਘਰ ਭिक्षਾ ਮੰਗਣ ਆਏ। ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਕਿਨੈ ਵੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਭिक्षਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਪਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰੋ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੁਰੰਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਕ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਕਾਲਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਸਨ। ਜਵੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੜੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਸੂ, ਆਦਿੱਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉੱਥੇ, ਭਗਵਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕ, ਯਾਤਰੀ, ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਸਚਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਗ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਗ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਮੁਰਝਣ-ਰਹਿਤ ਹਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ, ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗੇ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਖਰਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਚਮੜੇ-ਧਾਰੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁੜ ਮੁੜ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਭੋਜਨਹਾਰੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ।