ਇਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਚੁੰਚ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ। ਉਡਦੇ-ਉਡਦੇ ਉਹ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਘ ਦੀ ਚੰਮ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਂਦੇਵ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ!" ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੀਕਟ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਅਜਨਮੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਉਹ ਸਭ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ।" "ਪਰ, ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਵਾਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਦੀ ਚੀਖ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।" ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਇਹ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ—"ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਪ੍ਰਥਵੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ 'ਸ਼ਿਪਰਾ, ਸ਼ਿਪਰਾ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਜੰਤੂ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਸ਼ਿਪਰਾ' ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਮਨਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਲੈ ਗਈ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪੋਖਰ, ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਝੀਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਪੀ ਨਦੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗੋਦਾ ਹੋਰ ਵਧੀਆ, ਪਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਦਮਨਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਐਸੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਦੀ ਹੈ।" ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਮਨਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਵੰਤਿ ਖੰਡ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚਲੇ 'ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਚਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪਚਾਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤਭਵਾ ਨਦੀ ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਭਿਖਾ ਮੰਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ, "ਭਿਖਾ ਦੋ!" ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਥੇ, ਵਿਦਵਾਨੋ, ਇਕੱਠੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਇਕੱਤੀ (21) ਭਾਂਡੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਓਥੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—"ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਅਮ੍ਰਿਤ ਇੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ?