ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਹ ਜੋ ਕਥਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਪੁਰਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦਮਨੋਨਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੀਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ, ਉਸ ਦੁਰਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਤਰਸਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਇਕ ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?” ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਕਟਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਮਾਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਓਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਯਮਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ! ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਇਹ ਕਿਕਟ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੂਰਖ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੱਡ, ਹੁਣ ਤੱਕ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪੀੜਾ ਦੀ ਚੀਖ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।” ਜਦ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਉੱਚੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਕਿਸ ਸਤਕਿਰਤ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਿਆ?” ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੂਤੋ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ‘ਸ਼ਿਪਰਾ, ਸ਼ਿਪਰਾ’ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ... (ਕਥਾ ਇੱਥੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।