ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਚਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ, ਹੌਂਕਦੇ ਅਤੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਤੜਪਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਦੋਨਾਂ ਬੁਖਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਵਨਾ ਤੇ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਬੁਖਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੋਨਾਂ ਬੁਖਾਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਬੁਖਾਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਰਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਬੁਖਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਸਚਮੁਚ ਕਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਥਾ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਉਪਕਾਰ' ਨਾਮਕ ਉਨਚਾਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਮਹਾਤਮਯ ਵਿਚ, ਪੰਜਵੇਂ ਪੁਸਤਕ, 81000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਧ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ। ਪੁਰਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਮਨੋਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਦਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਚ ਘੁਸ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ, ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦਾ ਰਾਜਾ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਡਰਾਵਨੀ ਅਤੇ ਭੈਤਰੀਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?" ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਟਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸੀ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਭੂਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਯਮ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਚ ਨਾਲ ਮਾਸ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮਦੂਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। "ਕੀਕਟ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਛੂਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਸੀਮਾ-ਭੰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।