ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਅਾਸਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਭੂ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਂਘਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ੁਕਾਮ (ਫੀਵਰ) ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਛੋਟਾ ਕਦ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਾਰੀ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਇਹ ਜ਼ੁਕਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਕ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ, ਉਂਘਦੇ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਜ਼ੁਕਾਮ (ਫੀਵਰ) ਬਣਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਜ਼ੁਕਾਮਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਇਹ ਜ਼ੁਕਾਮ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਆਖਰ, ਦੋਵੇਂ ਜ਼ੁਕਾਮ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਜ਼ੁਕਾਮ ਵੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦੀਪ (ਸਨਾਨ) ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿਚ ਵਿਦੀਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਕਾਮ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਰ ਜ਼ੁਕਾਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿਚ ਵਿਦੀਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ, ਵਿਅਾਸਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਚੀ ਕਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਏ 'ਜ਼ੁਕਾਮ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ'—ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਪੰਜਵੇਂ ਪੁਸਤਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ 81,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ—ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸੜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਾਸਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਮਨੋਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਬਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲੰਘਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਤ ਪੈ ਗਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਤੇ ਭੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?" ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਸਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਭੂਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਯਮ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੌਰਾਨ, ਵਿਅਾਸਾ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ।