ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ੍ਯ, ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਰਜਨੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਉਂਗਲੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਲਹੂ ਦਾ ਧਾਰਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਧਾਰਾ ਉਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਐਸੀ ਨਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਦੀ ਜ਼ੁਕਾਮ (ਤਾਪ) ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਿਆਸ, ਇਹੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ, ਠਠਾ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ) ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੂੰ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਦੋਂ, ਦੈਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ੍ਯ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿਤੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੈਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਪਰਸਪਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਮੋਹਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤਾਪ (ਜ਼ੁਕਾਮ) ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤਾਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਛੋਟੀ ਲੰਬਾਈ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਤਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਤਾਪ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਾਟ ਤੇ ਸੈਨਿਕ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ, ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਤਾਪ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਤਾਪਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਾਪ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਤਾਪ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਨਦੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਵੱਲੋਂ ਉਥੇ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਤਾਪ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ' ਨਾਮਕ ਉਣੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਮਨੋਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਧਾਰਮਿਕ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੰਦਬੁਧਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।