ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੰਜ ਅਗਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੱਦ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂਸ਼ਰਮਾ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਅਚਿੰਤਯ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ।" "ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਦੇ ਤਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ।" "ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਉਹ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦਾ ਅਰਪਣ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਣ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋ। ਮਾਧਵ! ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਵੋ।" "ਮੰਦਰਾਚਲ ਧਾਰੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਚੂਤ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਦਾਤਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ।" ਵਿਸ਼ਨੂਸ਼ਰਮਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" ਭਗਵਾਨ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਸਥਾਨ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਚਕ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁਹਰੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਕ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਚਕ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਕ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਧਿਆਨਯੋਗ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁੜ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।