ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਬਣ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਉਸ ਰੂਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਉਥੇ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਵੰਡ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਹਾਂਪਦਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਖਜ਼ਾਨਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਫੈਲਦਾ, ਉਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨੀਲਕੰਠ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਉੱਜੈਨੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਗਏ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਧਨੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਦਮਾ ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਡੋਲ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ। ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਮੁਦਵਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕੁਸ਼ਾਥਲੀ ਗਿਆ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਹਨ। ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਕਿਨਰ, ਨਾਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਉੱਠ ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਾਤਸੁਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰੁੱਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਡੱਖ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਭ ਉਥੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਕੁਂਡ ਉਥੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਨਗਰੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ, ਨੌਂ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਨੌਂ ਉਜਾੜ ਭੀ ਹਨ। ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।