ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਟਕਰਾਅ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਵੱਸ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਸਤੁਭ ਨਾਮਕ ਰਤਨ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਵੀ ਉਥੋਂ ਹੀ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਕਿ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੱਲ ਚੌਦਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਮੁੜ ਆਏ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਇਕ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਸਭ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਚਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਰਾਹੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖੂਨ ਵਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਵੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਹੁ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਏ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੱਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਹਾਪਦਮ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਜੈਨੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਪਦਮਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ। ਜਿਹੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨੋਰਥ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਵਿਚ, ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਮੁਦਵਤੀ ਦਾ ਵੀ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਗਿਆ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉੱਚ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।