ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਜੈਨੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਉੱਜੈਨੀ ਦੇ ਵਾਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਭ ਰਤਨ ਬੁਰੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਕਰਕੇ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੱਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਰਤਨ ਕੱਢੇ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪਰ, ਇਸ ਮੰਥਨ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਰੀ ਵੈਰਤਾ ਰੁਕ ਗਈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੰਥਿਆ ਜਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੰਥਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣਿ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਜਨਮਿਆ। ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਅਪਸਰਾ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ) ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਦਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਮੁੜ ਆਏ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਪ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਪਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੌਤ ਨਾ ਆਈ। ਰਾਹੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਖੂਨ ਵਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਏ। ਸੱਤ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਹਾਂਪਦਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਖਜ਼ਾਨਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨੀਲਕੰਠ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਉੱਜੈਨੀ ਆ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਪਦਮਾ (ਧਨ-ਸੰਪਦਾ) ਅਡੋਲ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ। ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।