ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ ਭੈਅਨਕ ਅਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆਮਈ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਤੰਤਰਿਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਉਤਸਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵੰਤੀ ਜਾਂ ਉੱਜੈਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਜੈਨੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੀ ਪਾਪ ਜਾਂ ਕੁਕਰਮ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਉਪਕਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਦੁਰਚਿੱਤ ਜੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਗੁਆ ਲਏ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੱਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਇਸ ਮਥਣ ਨਾਲ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਰੁਕ ਗਈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਥੋ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੌਸਤੁਭ ਨਾਮਕ ਰਤਨ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਦਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾਰਦ ਮੁੜ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਮੋਹਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਦੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਪ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਦੈਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਮਰੇ। ਰਾਹੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਵਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਏ। ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਮੁੰਹ ਸਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।