ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਸਾਰੇ ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਸ਼ਵ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਹੋਣ, ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਦਭੁਤ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੋ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਰੂਪ ਧਾਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਭਕਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ—ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਰੋ। ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਓ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਾਂ, ਓਹ ਥਾਂ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਾ ਇਕ ਮੁੱਠਾ ਲਿਆ। ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿ्णੂ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਤਰਸ਼੍ਰਵਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ।" ਉਥੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਥਾਨ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਜਗਤਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਥਾਈਂ ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਹੇਮਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਾਮ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਵਾਲਾ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਵਿੱਚ, ਪਚਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਅਸੀਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੇ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ ਦੱਸੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਭਾਰਗਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਆਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਸਿੰਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਯਾਨਕ ਅਤੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਕਾਇਕ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦਮਈ ਕਾਲ-ਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਰੋਵਰ, ਉਪਵਨ, ਚੰਨ-ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ—ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿ्णੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਕੁਰੁਭੂਮੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਕਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਗਯਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗ੍ਰਹ ਜੋੜ; ਲੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਦੋ ਸੋਲਿਸਟਿਸ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰੀ ਬੜੀ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।