ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਇਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਵੰਤੀ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ।" ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਾਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਥੇ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ embodied ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਮਹਾਕਾਲ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਾਨਵ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ, ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਬਨਾਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਇੱਥੇ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਹੰਗਮ ਦਿਵ੍ਯ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਲੀਅਣਹਾਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਸਰਾ ਦਿਉ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਿਤ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਮਹਾਕਾਲ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਖੇਡ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ 'ਕਨਕਸ਼੍ਰਿੰਗ'—'ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ'—ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਕਨਕਸ਼੍ਰਿੰਗ'—'ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ'—ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤਯ ਖੰਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ—ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸੀਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਮੇਰਾ ਯੋਗ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।