ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ Swami, Andhaka, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਟੋਪ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ Andhaka ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਲੱਗੀ, Andhaka ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਤਤਪਰ ਹੋ ਗਿਆ। Andhaka ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ Swami, ਦੇਵਾਂ ਦੇ Swami, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ Shiva ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। Andhaka ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ Shankara ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" Andhaka ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ Siddha ਤੇ Charan ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।" Andhaka ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ: "ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਸ ਸਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ Shiva ਨੇ ਅਸਿਮ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ। ਜਿਸ ਨੇ Daksha ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ, Bhaga ਤੇ Pushan ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀਆਂ, Pushan ਦੇ ਦੰਦ ਵੀ ਤੋੜੇ। ਜਿਸ ਨੇ Diti ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, Danu ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, Vidyadhar ਤੇ Nāgਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।" Andhaka ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ Shiva ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਡਿਆ ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ Brahma, Indra, Vishnu, Marut ਤੇ Kartikeya ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।" Andhaka ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ ਲਈ ਸੱਤ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਦੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਕੰਵਲ ਨਾਖ ਨਾਲ ਪੰਜਵੀਂ ਖਿੜਕੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" Andhaka ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ Shiva ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, Shankara ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" Shiva ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।" Andhaka ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ Swami, ਮੈਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਦਿੰਦੇ।" Shiva ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ Swami ਬਣੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹੇ, ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" Andhaka, ਮਹਾਦੇਵਾਂ ਦਾ Swami ਬਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। Andhaka ਦੇ ਜਾਵਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Brahmani ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ Maheśvara ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Shankara ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ Shiva ਦੀ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ Avanti ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀਆਂ। Avanti ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। Shravana ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੂੰ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀਆਂ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ Swami, ਕਹਿ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ Swami ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।