ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਚੌਥਾ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਜਾ, ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਚਮਕ ਚਿੱਟੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੁਆਰਾ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਭੌਮ (ਮੰਗਲ) ਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗرجਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਨੋਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੀ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਮੋਹ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁੜ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਦਸ ਸਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤਿ ਦਿਖਾਈ। ਉਹ ਜਿਸਨੇ ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ, ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਵੀ ਟੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਸਨੇ ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪੂਰਨ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਤਪस्या ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ, ਸੱਤ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ ਪੰਜਵੇਂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਧਨਵਾਦੀ ਹੋ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਥੋੜੀ ਭੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਮੈਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਾਉ।" "ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਵੱਡੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।