ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੰਨਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਲਿੰਗ, ਜਿਸਦੀ ਸੇਵਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਰਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭੋਗ ਗੁੜ ਦੇ ਲੱਡੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਹੋਰ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਭੋਗ ਵੀ ਉੱਤਰੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਜਾ, ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਅਤੇ ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਅੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕਾਂਤੀ ਚਿੱਟੇ ਮੁੰਗੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਭਉਮ (ਮੰਗਲ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਰਕਤ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਛਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡਰਾਵਨੀ ਸੀ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ, ਜੰਗਲੀ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਹ ਉੱਤੇ, ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਨੋਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਰੀ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ, ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸਨੂੰ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪર્વਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਦਸ ਸਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਜਿਸਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨੇਤ੍ਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਭਾਗਾ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਸਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਪੂਰੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜਿਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਛੇ ਮੁਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਖੇਡ ਲਈ, ਸੱਤ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਨੌਕ ਨਾਲ ਪੰਜਵੇਂ ਰੁੱਦ੍ਰਦਵਾਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।