ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕਣਟੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਜਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੰਗਲਾਤੀ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੈਤ ਦਾ ਖੂਨ ਜਲਦੀ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। "ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ!" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਥਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ। ਇੱਕ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ, ਪਰ ਜੋ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਤਾਕਤਵਰ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵਿਨਾਯਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਚੌਥੀ ਤਿੱਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਗਣੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਅਵੰਤਿ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਲਿੰਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੰਗਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਰੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੜ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇਕ ਰੋਟੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਉੱਤਰੀ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਕੁਜਾ, ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਦੇ ਲਈ—ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ—ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਅੰਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੁਲਾਇਮ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਅਵੰਤਿ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਥੀ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਭੌਮ (ਮੰਗਲ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ। ਜੋ ਉਥੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਤੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ। ਕਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਭਿਆਨਕ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼, ਗਰਜਦੀ, ਤੇ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਸਿਰਾ ਰੱਖਿਆ, ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਰੀ ਡਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਭਟਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਇਕ-ਚਿੱਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ।