ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਭਲੇਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਮਸਲੇ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਰਚ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਕੌਮਾਰੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਹਨ ਮੋਰ ਸੀ। ਦੁਬਾਰਾ ਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਕੌਮਾਰੀ ਹੀ ਰਚੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰੀ ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਮਾਤਾ ਸੀ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਯਾਮ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਮੁੰਡਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਚੀ। ਇਕ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਥੇ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ। ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਥੇ ਕੰਟੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਅੰਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੀ ਲਓ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਭੈ ਨਾ ਕਰ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਨਾਗ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਜੋ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਿਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਪਰ ਜੋ ਮਾਤਾ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਧਕ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਚੌਥ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਦਵਾਨ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਕ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਣ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਨ, ਉਸ ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਰੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਜਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਗੁੜ ਦੇ ਲੱਡੂਆਂ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਤਿਲ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇਕ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਪੂਰੀ ਉੱਤਰੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਕੁਜ, ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਅਤੇ ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੰਗਾਰ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮੋਤੀ ਕੋਰਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਭੌਮ (ਮੰਗਲ) ਦੀ ਚੌਥ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਗੱਜਦੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜੰਗਲੀ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।