ਇਹ ਕਥਾ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਕਾ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੈਤ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਸ਼ੰਖ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਥੂਲ, ਸੂਖਮ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਥਾਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਭੋਗਵਤੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ?” ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਭਾਗਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਇਹ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਨੇਕ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਾ — ਹਾਟਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ — ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉਭਰ ਕੇ ਆਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਅਠਵੀਂ ਤਰੀਕ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਭੋਗਵਤੀ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੈਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕष्ट ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮੂਢ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇਤੂ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੰਸ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਕੌਮਾਰੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਾਹਨ ਮੋਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੁੜ ਕੌਮਾਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਾਹਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੀ ਹੈ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਸਾਰੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਰਖ ਕੇ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਬਨਯਾਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕੰਟੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਜਾਂ ਪਰੇਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਥੇ, ਭਯਾਨਕ ਅੰਧ ਦੈਤ ਦਾ ਖੂਨ ਜਲਦੀ ਪੀ ਲਓ। “ਸ਼ਕ੍ਰ, ਡਰੋ ਨਾ; ਇਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ।” ਉਥੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸਾਪ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਜਲਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤ੍ਰ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜੋ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।