ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਸੋ ਵਿਆਤਿਪਾਤ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਜਗਤ ਤੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਵੀ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਅਣਹੋਣੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਖਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਥੂਲ, ਸੂਖਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਿਕਲੀ। ਫਿਰ, ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਭੋਗਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਇਆ?" ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਲੇਸ਼ਾ, ਹਾਟਕ ਦੇ ਨਾਥ, ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੁਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਪਾਪੀ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਠਵੀਂ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਚੌਦਸ ਜਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਮਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਭੋਗਵਤੀ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੰਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ। ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਕੌਮਾਰੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਮੋਰ ਸੀ। ਦੁਬਾਰਾ, ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕੌਮਾਰੀ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਗਦਾ ਤੇ ਮਸਾਲ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਮੁੰਡਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਹਰ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਕੋਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।