ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਨਕਦਾਨਵ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਾਤਮ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕਨਕਦਾਨਵ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਡਰ ਅਤੇ ਅੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੈਰਵ, ਅਰਾਵਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਧੋ-ਲੋਕ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਥੇ ਹੀ, ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਵੀ, ਓਥੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਓਥੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਅੰਧਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਕਾਲ—ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ।” ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੇ, ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖ ਵਿਚੋਂ ਅਸਮਾਨ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਗਈ ਤੇ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੋਟਸ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸਥਾਣੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਭਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਸ਼ੰਭੂ, ਡਰ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦੇ, ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਕਹਿੰਦੇ, “ਓਹ ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ,” ਵਾਰ-ਵਾਰ। ਓਥੇ, ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਗੰਧਕਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੀ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵਿਚ, ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮুনি, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਨਰਦੀਪ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਦੀਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਮੇਂ, ਉਤਰਾਯਣ-ਦਖਣਾਯਣ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਨਰਦੀਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।