ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰ ਨੁਮਾ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਗੰਗੇਯ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗੁਹਾ, ਸਕੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਮਾ ਪੁਤਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਮਾਰਾ, ਭਾਲੇ ਦਾ ਧਾਰੀ—ਇਹ ਉਸਦੇ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦਾ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਟਾ-ਜੂੜੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਰੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਅਭਿੇਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਤਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲਈ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸੰਭਾਲ।” ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੱਖੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਟ (ਬੋਹੜ) ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵਟ-ਫਲ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਖੇਡ-ਖਿਲਾਰੇ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੌਲਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਬਧ ਕੀਤਾ, ਤਦ, ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਭੋਗਵਤੀ ਨਦੀ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਭਗਤ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਰਨਿਮਾ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਬਲਿ ਛੋਡੇ, ਉਹ ਸੌ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਯਮਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਚੈਤ੍ਰ ਜਾਂ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਅਭਯੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਯਮਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਸ੍ਤਯੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਪਵਾਸ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤਯ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਵੇ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ-ਫੂਲ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!" ਹੇ ਵਿਆਸ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਅਰਘ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਜੀਵਤ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।