ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਬੱਚਾ, ਕਮਰ ਦੇ ਛੇਦ ਵਿਚੋਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਸਿੱਧਾ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਸਰੂਪ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਏ—ਛੇ ਮੁਖ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਈ। ਗੌਰੀ ਜੀ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੋਰ ਵਾਹਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਲਕ ਵਜੋਂ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ (ਭਾਲਾ) ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਗੰਗੇਯ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗੁਹਾ, ਸਕੰਦਾ, ਉਮਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕੁਮਾਰਾ ਆਦਿ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਮਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵਿਧੀ-ਵਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਕੇਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਰੇ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਕੇ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਦਭਾਵ ਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਉਹਨਾਂ ਅਭਿਮਾਨੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਵਟਫਲ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਟਮਾਤਾਵਾਂ ਕਹਲਾਈਆਂ। ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪੌਲਾਸ ਭੋਜਨ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿੱਖਰ ਹੈ, ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸੁਖੀ ਤੇ ਵਿਘਨ-ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਚੇ ਨੇ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਸੇਨਾ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਫਟ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਉਥੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਰਨਿਮਾ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਭਾਲੇਧਾਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਬੈਲ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਸੌ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪੁੰਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਛੋਟੇ ਜਲਾਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ, ਚੈਤ੍ਰ ਜਾਂ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।