ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਅਤੇ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘ਇਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?’ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਵਾਨੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲਜਾ ਗਈ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਏਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਜਤਾਈ ਅਤੇ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਦਿੱਤੀ' ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਅਗਨੀ, ਬੜੀ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਜਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਤੱਪ ਤੋਂ, ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ, ਕੁਮਾਰ, ਜੰਘਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਨਮਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਛੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਛੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗੌਰੀ ਦੁਆਰਾ ਮੋਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੰਗੇਯ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗੁਹਾ, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਉਮਾ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਮਾਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਧਾਰੀ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਟਾ ਜੂੜੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਵਾਲੂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੱਖੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਟ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਟ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਣ।