ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਆਕਾਂਕਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਕ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਨ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਸ਼। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Mango tree ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਓਥੋਂ ਚੁਪਚਾਪ ਅੰਤਰਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਸਮ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਨੰਗਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ, ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ? ਕਾਮਦੇਵ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਆਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਾਜੁਕ ਕਮਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ?” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਮਾ ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ (ਉਮਾ) ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ — ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ — ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਵਾਨੀ ਲੱਜਤ ਨਾਲ ਥੰਮ ਗਈ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ” ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦ ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ “ਦੇ ਦਿੱਤੀ” ਕਿਹਾ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਦੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਅਗਨਿ, ਬਹੁਤ ਲਜਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਜਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਗਈਆਂ।