ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰਮ ਤਤਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਸਤੀ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਣ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਗੇ ਅਗੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਦੇਸ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ।" ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਰਿਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਹੋਰ ਯਜ್ಞ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। "ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਵੇ।" ਜਦੋਂ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਕਾਮਦੇਵ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਇੱਕ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਛਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਕ ਬਾਣ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਨੰਦ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਸ਼। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਖਿਆ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਸਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਅਨੰਗ (ਕਾਮਦੇਵ) ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ—ਕਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣਣਗੇ? ਕਿਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸੋਹਣੀ, ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂ ਐਸਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?" ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਵਾਨੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲਜਾ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ।