ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਕੰਦ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੇ? ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਗੀ। ਫਿਰ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸ ਹਾਰ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।" ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਆਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੇਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ, ਸਤੀ, ਆਪਣੇ ਯੁਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਈਕੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, "ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣਣਗੇ?" ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਕਸਦ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਰਧਾਂਗਿਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਣ।" ਇਸ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਫਿਰ ਇਕ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਲੋੜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ। "ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗੇ," ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਕ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਬਿਨਾ ਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੁਰੰਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਨੰਗਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨੀਂ, ਉਮਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਤੀ ਬਣਣਗੇ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਮੁੜ ਪਰਤ ਆਏਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰਹੀ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।