ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਹਾ-ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਚ ਸਕਦੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦ ਤਕ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਖੁਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦਾਨਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਨਨਰ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—all ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਜਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਬਾਣ, ਭਾਲੇ, ਚੱਕਰ, ਧਨੁ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ— ਜੰਗਲਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਭਾਲੂ, ਸ਼ੇਰ, ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਚਮਕ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੋ, ਸਭ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਦਯਾਲੂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ ਕੋੜ, ਰੋਗ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਲੰਗੜਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਮੂਰਖ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਸਫਲ ਹੋਏ—ਸਭ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਧਰਮ, ਜਦੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਡਿਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਚਲ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨ-ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਤਾਂ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਝੂਠੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧਰਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ— ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਲ-ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਹਨ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਚੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ-ਉਗਣ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਿਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਅੱਧ-ਬੰਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਹੰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਨੀਲਾ, ਮੋਹਕ ਕਮਲ, ਉੱਚ-ਚੱਲਦੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਹੇ ਪੰਛੀ। ਜਦ ਤਕ ਹਰੀ ਭੂਮੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਨਮੁਖਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ, ਕਾਮ ਦੇ ਜਲਾਊ ਹੋ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹੇ ਆਦਿਤਯ, ਭਾਸਕਰ, ਦਿਵਾਕਰ, ਸਪਤਸਪਤੀ, ਮਾਰਤੰਡ, ਸੂਰਜ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਭਾਨੂ—ਹੇ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਵਧੂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ-ਫੁੱਲ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਾਨਣ— ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸੱਚ, ਸ਼ੁਭਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ— ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਮਲ-ਕੁਡੀ ਵਾਂਗ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਅੱਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।