ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਰਖਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਨਿਯੋਤਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਆਓ।" ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਅਰਜੁਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਵੇਖੀ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਸ ਅਸਹਿਣਯ ਜੋਤਿ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਗੋਪਾਲਕ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਨਰਮ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਬਣਾ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਨਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ।" ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਭਯ mudra ਦਿੱਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਭਰਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਨੇਕ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਕਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਲਾਹਿਆ ਹੈ? ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਉਪਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਨਾ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦ ਤੱਕ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੈਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿੰਨਰ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—all ਸਲਾਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤਾਕਤ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਲਾਗ, ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਾਣਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ—even ਜਦ ਉਹ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਭਾਲੂਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਜਾਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚੋਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ— ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋਤਿ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੁਖੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਦਯਾਲੂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕੋੜ੍ਹ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਲੂਲਾ, ਅੰਨਾ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ? ਧਰਮ, ਜਦ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਵੱਡੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਚਲ ਹੀਰਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ, ਰਤਨ ਜੜੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ—ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਹਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੱਟਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਦੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।