ਇਕ ਵਾਰ, ਪਰਥ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਤੋਂ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ, ਇਹ ਅਵਤਾਰ—ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ—ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪੂਜੀਆਂ। ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤਕ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਲਾਭਕਾਰੀ ਲਾਲ ਜਲ-ਕੁਮਲ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੇ ਇਹ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।' ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਆਸ਼ਾਢੀ ਅਤੇ ਕੌਮੁਦੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ।' ਜਦੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਠੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਰਖਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਦੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਪਰਥ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਾਰਦ ਨੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਆਓ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਅਰਜੁਨ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।' 'ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।' ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਗਲਮਈ ਥਾਂ ਵੇਖੀ। 'ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਧਿਆਨ ਕਰੇਗਾ।' ਉਸ ਨੇ ਪਰਥ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਹਿਣੀ ਚਮਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਚਮਕ ਨੂੰ ਸਹਿਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਗੋ-ਰੱਖਕ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮਰਦਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ।' 'ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।' ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਭੈ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਭਰਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਧੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਕਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਅਜੋਣੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਹੁੰਦਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦ ਤਕ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਖਿੜਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮੂੰਦਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੈਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਨਨਰ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—all ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋ, ਦੁਨੀਆ ਸੌ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਦੁਨੀਆ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤਾਕਤ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਪਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।