ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਪੱਟਣੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਆਸਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਰਥੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਦੁੱਧਰਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼—ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ—ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੰਨਿਆ ਤਦ ਤੱਕ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕਹਾਏ। ਇੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਧੀ ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਫਲ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਵਿ-ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਤ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਂਟ ਦੇ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਪ ਆਪਣੀ ਕਾਂਚਲੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੂਏਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਤੁਲ ਨਸੀਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਹੋਰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਵਡੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਨੈਵੈਦ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ। ਤਾਜ਼ੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਮੋਦਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰ-ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਦਿਵ੍ਯ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਉਨੱਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਸ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।