ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਖਾਵਰਤ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ ਹੋਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੁਨੇਤ੍ਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਹੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ। ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਿੰਪੁਨਕਾ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਾਰਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧਾਰ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਈ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਪਾਠ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠੀ ਹੋ ਗਈ?" ਫਿਰ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪਟਟਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਦੁਰਧਰਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਪਤਮੀ ਜਾਂ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਮਰਨਗੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੈਸ਼ਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਮੀ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਫਲ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ, ਕੂਏ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਤਕ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਨਾਯਕ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਭੇਟ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ। ਨਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਮੋਦਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।