ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ?" ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਕਾਰਣ, ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ...?" ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉੱਚਾ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਘੀ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਯੋਗ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਖਾਵਰਤ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸੁਨੇਤ੍ਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ। ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿੰਪੁਨਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਧਾਰਾ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਜਪ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ?" ਉਥੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ: "ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ 'ਪੱਟਨੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥ 'ਦੁਰਧਰਸ਼' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਥਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਣਿਆ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੱਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਗੋਪਤੀ' ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਮੀ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਤ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਉਥੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਪ ਆਪਣਾ ਕੌਚਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।