ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਵੇ। ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ। ਇਸ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿਚ, ਅਠਾਈਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨ ਭਾਵਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੱਤਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਲੱਗਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ, ਕਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਤਿਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਰਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ, 'ਨਮਸਕਾਰ' ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਓਮ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੱਤਕ ਮਹੀਨੇ ਭਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਿੱਧੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਮਾਪ ਕੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹੱਥ, ਅੱਠ ਪਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਜੋਤ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਵਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਉਜਲਾ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਆਟੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਾ ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਨਾ ਕੰਬੇ। ਇਹ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ। ਫਿਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਠ ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘੜੇ ਸ਼ਹਿਦ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਤੱਕ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜਾ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਵੱਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਉਪਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਸਮੇਤ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਟਾਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਕੁੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਗੋਪਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਗੋਪੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਚਿਪਿਟਾਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।