ਜਦੋਂ ਚੰਡਾਲ ਲੋਕ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾਏ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਪਰ, ਇਹ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ ਜੋ ਚੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਸਵਾਦ, ਸੜਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਸੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੰਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖਾਂਦੇ-ਪੀਦੇ ਤੇ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਨਿੱਤ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਫਿਰ, ਪਿਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਲਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਨਾਗ—all ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘‘ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਜਾਂ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਅਠਾਈ (28) ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੱਸੋ, ਉਹ ਦਰਦ ਸਹਿ ਰਹੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?’’ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਜੀ ਨੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘‘ਸੁਣੋ, ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਧੀ ਪੱਖੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ, ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਵੈਵਸਵਤ, ਕਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼, ਮਨੂ, ਹਰਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਭਰਾ—all ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ, ‘ਓਮ’ ਤੇ ‘ਨਮਸਕਾਰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਾਬਲੀ ਯਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਵਿਆਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਪ੍ਰਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਮਾਪ ਕੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹੱਥ ਮਾਪ ਕੇ, ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਸੁਚੱਜਾ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਚਟਖ ਮੈਲ ਰੰਗ ਦਾ ਕਪੜਾ, ਜਾਂ ਸਾਫ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ, ਚੌਣ ਦੇ ਆਟੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਾ ਢਲਕੇ, ਨਾ ਕੰਬੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁੰਦਰ ਰਚਨ ਕਰਕੇ, ਪਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਹੰਗਮਤਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਅੱਠ ਸੁੰਦਰ ਘੜੇ ਭਰਕੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਉਹ ਘੜੇ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣ ਤੱਕ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਘੜੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਰਖ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂ। ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।