ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਥਾਂਵਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਫਿਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਸਰਾ ਤੇ ਆਹਾਰ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣੇ ਹੋ ਗਏ। ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਲੋਕ ਵੀ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਕੰਮੇ, ਰਸਹੀਣ, ਸੜੇ-ਗਲੇ ਖਾਣੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਅਸੁਧ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਪਤਾ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਐਸੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵੀ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਮੋਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਓਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ। ਉਥੇ ਅਠਾਈਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੀਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਧਿਕ ਫਲ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੁਣੋ! ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿਲ ਯਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਵੈਵਸ੍ਵਤ, ਕਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼, ਮਨੂ, ਹਰਾ, ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ, 'ਨਮਸਕਾਰ' ਅਤੇ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਯਮ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਓਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ,"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੂਪਹਿਰ ਨੂੰ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹੱਥ ਲੰਬਾਈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹੱਥ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦਾਨ, ਸ਼ਰਧਾ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਸੁਖ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।