ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਈ ਗਈ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਹਾਈ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮਤਲ ਪਲੰਗ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਹਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸਹਾਇਕ; ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ‘ਚ ਮਿਤ੍ਰ, ਗਰਮੀ ‘ਚ ਛਾਂ, ਸਰਦੀ ‘ਚ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ। ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੌਣ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਾਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮਧੇਨੂ ਰਤਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਚਾਈ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠੀ ਦੀਪ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਟੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਦਾਈ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਉਸ ਦੀਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉੱਠੇ ਨਹੀਂ। ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੰਜ ਦਿਵਯ ਜੜਾਂ, ਦੁਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਫਸਲ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਤੇ ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਪਾਨ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਠੰਡ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਏ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਦੁਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੱਚਾਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੀਏ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਨੇਰਾ ਸੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਰਥ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੀਪ ਜਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੀਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦੀਏ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਦੀਪ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆਈ। ਫਿਰ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਭੂਤ ਬਿਨਾ ਆਹਾਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਚੰਡਾਲ, ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੀਏ ਦਾਨ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੀਏ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਜੋ ਚਾਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਸਵਾਦ, ਸੜਿਆ ਤੇ ਬਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੀਏ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਏ ਦਾਨ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਰਹੀ। ਤਦ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਬੋਲੇ। "ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ, ਜਗਤਪਤੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ‘ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।