ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਾ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਹੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ! ਹੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ! ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ!" ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਸਦ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ? ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦਇਆ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੀਵ ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ। ਤਾਂ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਮਤਲ ਜਾਂ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਲ ਸੇਜ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬੀਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਸੇਵਕ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਛਾਂ, ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਭ ਲਈ, ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵਿਅਾਸਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ। ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਨਾ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੌਣ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਵੋ ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ। ਇੱਕ ਦਾਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੂ ਰਤਨ ਵਾਂਗੁੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੀਵਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ—ਉਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ। ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉੱਠੇ ਨਹੀਂ। ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੰਜ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੂਲ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਂਦੇ, ਚੰਦਨੀ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਪਾਨ ਖਾਂਦੇ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੇਜਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੜਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਠੰਢ ਪਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨਾਲੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ, ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਮੋਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਅਾਸਾ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰੋਟੀ ਰਹੀ, ਨਾ ਠਿਕਾਣਾ।